تاریکی شب چشمام را می سوزونه ، روشن کن . نمی بینم ، روشن کن ، تو اوج کثافت هم که باشی ، می خوام ببینم . می خوام ببینم ، روشن کن ، توی تاریکی شک می کنم به کثافتها ، روشن کن ، تاریکی پرده می ذاره روی هست ها ، روشن کن ، این تاریکی با سیاهی تو ، برای من سنگینه ، روشن کن ، می خوام تو هم ببینی ، منو ، سیاهی ِ وجودمو ، روشن کن ، من هم تاریکم ، مثل شب ، مثل .... روشن کن ، تا کی نبینم ؟ تو تا کی نبینی ؟ روشن کن ، این خواهش نیست ، التماسه ، روشن کن ، نگذار صبر کنیم تا روشن بشه ، روشن کن ، بگذار خودمون روشن کنیم ، خودمون بخواهیم ببینیم ، بالاخره صبح می شه ، اونوقت؟